الدّوىّ : صدا . منظور در اين‌جا درد سخت است . نزع الشّىء : چيزى را از جاى خود بركند . نزع الدلو : دلو را از چاه بالا كشيد . نزعة : جمع « نازع » . أشطان : طناب‌ها . الرّكىّ : چاه . ولها : از روى شوق . اللّقاح : شترانى كه دوشيده مىشوند . مره : جمع « امره » و به معناى كسى كه در چشمش سفيدى باشد . خمص البطون : كسانى كه شكم‌هايشان تو رفته باشد . يسنّى : آسان مىگرداند . نزعات الشّيطان : وسوسه‌ها و فريب شيطان . اعقلوها : زندان كنيد و از حركت باز نگه‌داريد . ساختار ادبى صفّا ، زحفا : مفعول مطلق است . همچنين ممكن است حال باشد . مره : خبر براى مبتداى محذوف است و در اصل چنين بوده است : « هم مره » أن نظمأ : تأويل به مصدر مىرود و فاعل « حقّ » است . عقدة : جانشين مفعول مطلق است .